Νέα

21.11.2016

Tα τμήματα Αραβικών του Siountri School βλέπουν θέατρο στη Στέγη

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016, ώρα 20:30.
Έξω από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, αρχίζουν να μαζεύονται οι μαθητές των τμημάτων Αραβικών του Siountri School. Στα πρόσωπά τους διακρίνεται ένας ενθουσιασμός και μια απορία. Κάτι περιμένουν. Σε λίγη ώρα, με τη συνοδεία των καθηγητριών τους, μπαίνουν στην κατάμεστη θεατρική αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών…

Με πρωτοβουλία του Siountri School, αποφασίσαμε να παρακολουθήσουμε την παράσταση «While I was waiting», μέσα στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού αφιερώματος στη Συρία. Μια παράσταση που λαμβάνει χώρα στην Δαμασκό της Συρίας το 2015. Εν μέσω της αιματηρής εμφύλιας διαμάχης ένας νεαρός, ο Ταΐμ, πέφτει θύμα ανελέητου ξυλοδαρμού σε ένα από τα δεκάδες σημεία στρατιωτικού ελέγχου της πόλης και μεταφέρεται στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση.

O Σύριος σκηνοθέτης Omar Abusaada μαζί με τον συγγραφέα Mohammad Al Attar, ερευνούν μέσα από την παράσταση «While I was waiting» την υπαρξιακή πάλη που συνοδεύει τις τραυματικές συνθήκες του εμφύλιου πολέμου: απουσία, αναμονή, η ανάγκη του να ανήκεις. Μια παράσταση πολιτική, ένα θέατρο-ντοκουμέντο και μια σκηνή στην οποία επικρατεί ένα άδειο κρεβάτι. Ο Omar Abusaada, προκειμένου να κατανοήσει τους μηχανισμούς του ανθρώπινου σώματος σε καταστολή, ήρθε σε επαφή με οικογένειες ανθρώπων που βρίσκονται σε κώμα και με γιατρούς. Το κείμενο της παράστασης – η οποία ήταν στα αραβικά με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους – ήταν συγκινησιακά φορτισμένο χωρίς να γίνεται μελό, καθώς δεν έλειπαν οι στιγμές χιούμορ. Όπως ακριβώς γίνεται και στη ζωή.

Η εμπειρία ήταν πρωτόγνωρη για όλους. Είναι σημαντικό, όταν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα να μπορείς να έρθεις σε επαφή με όλους τους τρόπους που αυτή εφαρμόζεται. Αυτή τη φορά η γλώσσα ήταν η αραβική που «έφυγε» από το οργανωμένο περιβάλλον της φροντιστηριακής αίθουσας και έφτασε στα αυτιά μας ως θεατρικό κείμενο και αρθρωμένος λόγος.

Σε συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ των μαθητών για την παράσταση, το περιεχόμενο της και την εμπειρία εν γένει, ακούστηκαν πολλές απόψεις, με αφορμή τη δήλωση του σκηνοθέτη σε συνέντευξή του αναφορικά με τον τίτλο της παράστασης: «Στην αρχή της επανάστασης στη Συρία, το 2011, περίμενα την αλλαγή που όλοι ονειρευόμασταν. Τώρα έπαψα να περιμένω. Έμαθα πιο πολύ πώς να ζω τη ζωή μου μέρα με τη μέρα».

Εντύπωση προκάλεσε σε όλους το γεγονός ότι οι ηθοποιοί ήταν ήδη πάνω στην σκηνή και περίμεναν το κοινό για να ξεκινήσουν. Δεν υπήρχε η θεατρική σύμβαση της αυλαίας, ξέραμε πως «θα δούμε θέατρο» αλλά συγχρόνως και κάτι πολύ ζωντάνο που συμβαίνει τώρα. «Ήταν σαν να επρόκειτο για διάλογο όπου ο συνομιλητής θα σου μιλήσει μόλις εσύ θα είσαι έτοιμος να ακούσεις», λέει ο Σωτήρης, μαθητής Αραβικών στο Siountri School. «Οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί και οι πινελιές χιούμορ αναγκαίες», συμπληρώνει.

Σαφώς, ήταν μια συγκινητική παράσταση και το θέμα της μας αφορούσε όλους. Όχι μόνο ως σπουδαστές και καθηγητές αλλά ως άνθρωποι δεν πρέπει να χάνουμε τέτοιες ευκαιρίες, να ερχόμαστε σε επαφή με το διαφορετικό, να γνωρίζουμε το πρόβλημα του άλλου και να το αφήνουμε να μας αγγίξει. Η καθηγήτρια αραβικών Bahija, χάρηκε που οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με την κουλτούρα «και τον πόνο που πλήττει τις αραβικές χώρες και ιδιαίτερα τη Συρία. Ήταν ωραία η πρωτοβουλία που πήρε το Siountri School να φωτίσει αυτή τη πλευρά του αραβικού κόσμου. Χρειάζεται να γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις».

Share: