Όταν το Λονδίνο έγινε το κέντρο της ποπ κουλτούρας, βάφοντας για πρώτη φορά την γκρίζα πόλη με εντυπωσιακά χρώματα!
“My Generation”
Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ «My generation» για το Λονδίνο την εποχή των 60’s με αφηγητή τον διάσημο ηθοποιό Μάικλ Κέιν (Michael Caine) είναι διαθέσιμο (δωρεάν) στην πλατφόρμα του Ertflix. Οι νεότεροι ίσως δεν γνωρίζουν πως τη δεκαετία του ’60 στο Λονδίνο έγινε το κέντρο της ποπ κουλτούρας, βάφοντας για πρώτη φορά την γκρίζα πόλη με εντυπωσιακά χρώματα. Είναι η εποχή που οι νέοι επαναστατούν και η εργατική τάξη αφυπνίζεται. Η υψηλού επιπέδου δωρεάν παιδεία, η σταδιακή βελτίωση της οικονομίας μετά τον πόλεμο και το χάπι της αντισύλληψης πυροδοτούν εξελίξεις.
Οι νέοι βγάζουν τη γλώσσα στην καθεστηκυία τάξη κι αρνούνται τους κανόνες της. Ας μην ξεχνάμε πως η δομή της βρετανικής κοινωνίας ήταν αυστηρή και ανελαστική, τα παιδιά της εργατικής τάξης εκπαιδευόντουσαν για να υπηρετήσουν τους έχοντες στην ουσία, the “betters”, όπως ακούμε και τον Μάικλ Κέιν να τούς προσφωνεί. Και ο ίδιος ήταν παιδί της εργατικής τάξης, από το East End που ξέφυγε από τη δαγκάνα και μεγαλούργησε, όπως και πολλοί από τη γενιά του που βρέθηκαν στο Λονδίνο (δεν ίσχυε βέβαια το ίδιο για τους ανθρώπους των άλλων βρετανικών πόλεων).
Είναι η εποχή που κάνουν τα πρώτα βήματά τους οι Beatles και οι Rolling Stones. Τα «σκαθάρια» μόλις είχαν φτάσει στην πρωτεύουσα από το Λίβερπουλ και έκαναν παρέα τους Stones, μάλιστα χάρισαν στους Stones το πρώτο τους τραγούδι, όπως μαθαίνουμε, αφού εκείνοι είχαν βρει δισκογραφική, αλλά δεν είχαν τραγούδι να ηχογραφήσουν! Στο ντοκιμαντέρ ο Μάικλ Κέιν, συνομιλεί με τον Πολ Μακ Κάρτνεϊ, τη Μάριαν Φέιθφουλ, τον φωτογράφο Ντέιβιντ Μπέιλι κι άλλες εμβληματικές προσωπικότητες που συνέβαλαν σε αυτή την πολιτιστική έκρηξη. Η Twiggy, ένα κορίτσι επίσης της εργατικής τάξης γίνεται το πιο περιζήτητο μοντέλο του κόσμου, η Μαίρη Κουάντ λανσάρει τη σοκαριστική μίνι φούστα, με τα ρούχα της να μοσχοπωλούνται στην μπουτίκ Bazaar, οι άντρες αφήνουν μακριά τα μαλλιά τους («δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι άντρας και ποιος γυναίκα» λέει χαρακτηριστικά ένας περαστικός της εποχής από footage που χρησιμοποιεί το ντοκιμαντέρ) και ο Vidal Sasson παρουσιάζει τα γεωμετρικά κουρέματά του- ακούμε τον ίδιο να γελάει λέγοντας πως χρησιμοποιούσαν τότε περίεργες γραμματοσειρές για να προκαλέσουν αίσθηση κι έτσι κάποτε ένας μεταφορέας ανέβηκε τις σκάλες και τον ρώτησε «ποιος από εσάς είναι ο Φιφάλ Φαφούν;».
Οι νέοι διασκεδάζουν στα κλαμπ της μητρόπολης, κατεβαίνουν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν για τον πόλεμο, γίνονται «ασεβείς» και προκλητικοί. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μεσουρανεί ο Έλβις «πρώτη φορά στη ζωή μου είσαι κάποιον που ήταν ελεύθερος. Αυτό θέλησα να γίνω κι εγώ», λέει χαρακτηριστικά ο Μάικλ Κέιν.
Στο ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε πως μια γενιά ενωμένη κατόρθωσε να κάνει θαύματα δημιουργώντας τους δικούς της κανόνες και απέδειξε ότι το ταλέντο και οι ικανότητες δεν σχετίζονται με την κοινωνική τάξη. Ήταν η γενιά που απέδειξε όμως και πρωτίστως πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, όταν ο λαός αποφασίσει να το τολμήσει.
Στην τόσο γκρι εποχή που ζούμε το ντοκιμαντέρ χαρίζει μια μεγάλη, πολύχρωμη ανάσα αισιοδοξίας. Και για αυτό πιστεύουμε ότι θα ήταν ωραίο να το παρακολουθήσουμε όλοι μαζί με τα εφηβάκια μας, να δουν γιατί το Λονδίνο απέκτησε τη φήμη που έχει (αργότερα η Θάτσερ και οι συντηρητικοί θα ξαναέβαφαν γκρι την πόλη), πως ήταν ο τόπος όπου προέκυπταν pretty much τα πάντα.
Σημειώνουμε, πως προς το τέλος του ντοκιμαντέρ γίνεται αναφορά στα ναρκωτικά που αποτέλεσαν μέρος του Swinging Sixties.
Δείτε το ντοκιμαντέρ “My Generation” ΕΔΩ